nieuws_van_der_laan

Van der Laan door de bocht

Vrije sluitingstijden, 24-uurs locaties, betutteling, zero tolerance-beleid, ambtenaren die Dirty Dutch net zoveel dance vinden als Dekmantel Festival, Berlijn ‘waar het wel kan’. Nachtcultuuraanbidders in de hoofdstad voelen zich vaker niet dan wel begrepen door de beleidsbepalers van Amsterdam.

Maar hoe onbegrepen je je ook mag voelen, het valt niet te ontkennen dat de stad het laatste jaar in ieder geval een poging doet om onder het juk van bekrompen pseudo-metropool vandaan te komen. Er mag weer een blowtje gerookt worden op het festivalterrein, op dit moment zijn zeven van de tien 24-uurs vergunningen afgegeven inclusief de drie vergunningen bestemd voor ‘dance’. Wie zijn huiswerk doet weet dat de wet uit 1964 echt niet gaat zorgen voor de sluiting van cafés en ‘we’ hebben een burgemeester die hardop roept dat hij noch zijn ambtenaren ‘dance zien als iets verderfelijks’.

DJB sprak met Eberhard van der Laan over het hoofdstedelijke nachtleven, de 24-uursvergunningen, ambtelijke willekeur en zijn favoriete band Arcade Fire.

Vijf jaar geleden werd er op de Noordermarkt nog cynisch getoast op de vertrutting van Amsterdam, tegenwoordig gaat het met de 24-uurs vergunningen voorzichtig de goede kant op. Waarom deze koerswijziging? [Lacht] Pas op wat je zegt hè, voorzichtig de goede kant op. Ik kan uitleggen wat de aanleiding voor die koerswijziging is geweest.

Toen ik drie jaar geleden aantrad hebben we als college gezamenlijk besloten te kijken naar de mogelijkheid tot verruiming van de openingstijden, zonder dat het ten koste zou gaan van de mogelijkheden om te kunnen handhaven. Zelf ben ik een aantal keer met de politie mee de nacht in gegaan. Daar ben ik destijds van geschrokken. Er wordt veel gedronken in Amsterdam en rond drie uur ’s ochtends komen er heel veel mensen tegelijkertijd op straat. Die gaan niet meteen naar huis, maar blijven nog wat hangen om iets te eten bijvoorbeeld. Dat zijn de momenten waarop er veel onrust is, vechtpartijen ontstaan. Ook zag ik veel hele jonge meisjes en jongens volkomen laveloos de cafés uitwandelen. Dat waren voor mij de belangrijkste redenen om te zeggen: dit moet anders.

Ik begreep dat u zich voor de oplossingen heeft laten informeren door externe partijen. Experts die het Amsterdamse nachtleven op hun duim kennen.
Het was de toenmalige Nachtburgemeester en DJ Isis die tegen mij zei: ‘Het gaat niet om een algemene verruiming van de openingstijden. Het gaat er om dat Amsterdam locaties faciliteert en dat die locaties voldoende gevarieerd zijn zodat ze iets toevoegen aan het huidige aanbod. Dat is de reden dat wij destijds een competitie hebben uitgeschreven. Iedereen die dacht een inhoudelijke toevoeging aan de Amsterdamse 24-uurs economie te hebben, kon daaraan meedoen.

Ik heb geen verstand van het huidige uitgaansleven, daar ben ik simpelweg te oud voor. Dan probeer je mensen om je heen te verzamelen die dat wel hebben.

Het verzet tegen de 24-uurs vergunning kwam uit een onverwachte maar begrijpelijke hoek. Centraal gelegen clubs als Paradiso, Melkweg en Studio 80 protesteerden.
Dat was een vreemde gewaarwording, ja. Dan merk je dat Amsterdam geen Berlijn is. De gevestigde clubs zeiden tegen me: ‘Lazer op Burgemeester, je bent oneerlijke concurrentie aan het maken, dat gaat ons de kop kosten.’ Die clubs hebben het niet breed. Maar ik wil die clubs niet kapot maken, Paradiso en Melkweg stammen nota bene uit mijn tijd!

Daarom hebben we afgesproken dat slechts drie van de tien vergunningen beschikbaar zouden worden gesteld aan clubs.

Maar daarmee zegt u nog steeds tegen de clubs die een centrale ligging hebben: een 24-uurs vergunning kunnen jullie vergeten. Dat is niet eerlijk.
Het is wel belangrijk om daarbij te vertellen dat alle cafés (minus de coffeeshops) in Amsterdam middels de zogenaamde ‘Verlatertjes’ de mogelijkheid krijgen om vijf keer per jaar vrije sluitingstijden te hanteren. Als je nagaat hoeveel cafés er bijvoorbeeld alleen al op Leidseplein in aanmerking komen voor die Verlatertjes, dat zijn er echt heel veel. Daarnaast loopt er een proef die nachtetablissementen in de uitgaansgebieden rond het Leidse- en Rembrandtplein 12 dagen per jaar een 24uursmogelijkheid biedt.

Het is typerend voor het beleid van uw college dat u dit zegt, want een dergelijke vergelijking is nou precies hetgeen waar organisatoren van dancefeesten en uitbaters van clubs over klagen. Een café is geen club, en het ene dancefeest is het andere niet. Organisaties verwijten de gemeente een gebrek aan specifieke kennis bij het verlenen van vergunningen. Ze zeggen: ‘De gemeente kan geen onderscheid maken, urban is voor hen hetzelfde als experimentele elektronica.’ Dat is appels met peren vergelijken.
We stellen strenge regels als het aankomt op het verlenen van vergunningen, daar valt nou eenmaal niet aan te ontkomen. Het gaat om een balans. De stad moet ook leefbaar blijven voor al die andere Amsterdammers. Wel vind ik dat we er voor moeten zorgen dat we de regels die voor een groot festival gelden, niet opleggen aan de kleintjes. Is dat de zorg?

Nee, niet helemaal, het gaat om dat onderscheid. Ik heb twee concrete voorbeelden. Het Appelsap festival moet na veel druk van de buurt verhuizen uit het Oosterpark, terwijl dat festival nooit voor grote overlast heeft gezorgd. In het Westerpark staat een festival als Buiten Westen onder druk, omdat ook daar de buurt wil dat het park vaker beschikbaar is voor ‘normaal gebruik’…
Ja, en wat is daar zo gek aan?

Ik vraag me dan af, wie bepaalt eigenlijk wat ‘normaal gebruik’ is? Een dancefeest is geen ‘normaal’ gebruik?
Een dancefeest is zeker normaal, maar ik denk dat hier niets anders bedoeld wordt dan dagelijks gebruik. Parken zijn in een stad ongelooflijk belangrijk, daar moeten mensen elke dag gebruik van kunnen maken. Vergeet niet dat in Amsterdam de meeste mensen geen tuin of zelfs geen balkon hebben.

Ik heb wel het een en ander meekregen van deze maatschappelijke discussie die zich in de kranten heeft afgespeeld. Een heftige discussie tussen enerzijds bewoners die zeggen: ‘Donder op uit mijn park’, en anderzijds organisatoren die pleiten voor de culturele noodzaak van dit soort festivals. Dat is een belangenstrijd die je als overheid evenwichtig moet zien op te lossen.

Lees hier verder..

beatsessions.com essential dutch edm platform