column_angry_bird

Van stoere chick tot angry bird

Zeker tien centimeter hoog lag de sneeuw vanmorgen. Toen ik beneden kwam lag de sneeuw zelfs voor de deur. Niet vreemd, zou je denken. Ware het niet dat de sneeuw zich daar bevond waar ik gisteren na een lange werkdag mijn laarzen had neergesmeten.

Dezelfde laarzen waar ik vannacht tijdens een toiletbezoekje bijna mijn nek over heb gebroken. Dezelfde laarzen die ik vanmorgen doorweekt van de sneeuw bij de voordeur aantrof. Geen probleem, mits je nog minstens één paar reserve schoenen hebt. En die heb ik. Zomerschoenen. Van die mooie opengewerkte Shakira sandaaltjes, die je alleen kunt dragen met gelakte teennagels. Deze schoenen gaan het vandaag niet worden. Teennageltjes niet gelakt.

Ik trek mijn natte laarzen aan en knal de deur hard achter me dicht. Gewoon. Om er zéker van te zijn dat ik niet de enige ben die op dit belachelijk vroege tijdstip wakker is. Met een opkomend ochtendhumeur ploeg ik door de “Tiefschnee” richting bushalte. Meer dan tien centimeter sneeuw, een code oranje van het KNMI, 25 km ver van je werk wonen én met het openbaar vervoer reizen. Ik bedenk me dat dit alle ingrediënten zijn om geoorloofd te laat op mijn werk te komen. Helaas. Had ik me eerder moeten bedenken. Ben op tijd voor de bus, derhalve op tijd voor de trein en zal dus óók op tijd op mijn werk zijn.

Tien minuten. Dat kost het me onder gunstige weersomstandigheden om van het station naar kantoor te lopen. Ga ik niet redden vandaag. Met dit weer is het onmogelijk om charmant op je gezicht te gaan. En dat ga ik. Op mijn gezicht. Dit soort momenten dwingen me bijna mijn mening over cameratoezicht te herzien. Snel kijk ik om me heen. Niemand te zien. Eenmaal opgekrabbeld loop ik door met een nonchalante-niets-gebeurd-niemand-gezien houding.

Plots hoor ik een jongemannestem: “ mevrouw, mevrouw”. Ik kijk om, en er staat een jongeman van een jaar of 20 achter me. “U hebt uw sleutels laten vallen”. Als ik me wil bukken om ze op te rapen, is de jongeman me voor. “Alstublieft!”. Ik bedank de jongeman beduusd en ploeg verdwaasd verder door de sneeuw.

Hij zei: “mevrouw”?! En, erger nog, hij meende mijn sleutels voor me te moeten oprapen?! Helaas. Ik word steeds vaker met de rijping der jaren geconfronteerd. Gelukkig mag ik doorgaans uit mijn handen gevallen voorwerpen wel nog zelf oprapen. Van mijn 13de tot mijn 18de wilde ik ouder lijken. Pure noodzaak. Oudere vrienden en toch wil je overal mee naar binnen. Nood breekt wet. Lang was ik met mijn 1m84 toch al, en een paar sokken in de BH zorgden voor de finishing touch. Kipfilets als instant BH fill-up bestonden toen nog niet.

Ondanks het oponthoud weet ik toch als enige op tijd op kantoor te arriveren. Ik zet de koffie klaar en de radio aan. Een primeur, op deze vroege, koude natte ochtend! Onze inzending voor het Eurovisie Songfestival gezongen door Anouk wordt voor de eerste keer in zijn geheel en zonder verkoudheid ten gehore gebracht. Ik installeer me op mijn bureaustoel, gooi mijn natte laarzen uit, voetjes op de verwarming en draai het volume open.

Geschokt hoor ik de eerste tonen van het lied aan. Daar waar ik een stoere rocksong met Anouk-sausje had verwacht, hoorde ik nu slechts een eentonige, depressieve en slaapverwekkende jengelplaat. Een song die totaal niet bij deze pittige, getatoeerde chick past. Even dacht ik nog dat er gewoon een verkeerde plaat was ingestart. Jammer dan. Dit was dan dé plaat die  Nederland weer in de kijker moet zetten op het Eurovisie Songfestival. De plaat die de “slippertjes” van voorgaande jaren moet doen vergeten.

Helaas, Trouble (of was het nou Treble, beats me), de Floppers, noch het Indiaantje hebben er iets van gebakken, ik ben gespannen of het onze Angry Bird dit jaar wél gaat lukken…

M@non

 

beatsessions.com essential dutch edm platform