column_kater

Loods geweld

Op vrijdagavond geef ik tegenwoordig DJ-les. Een select gezelschap fanatiekelingen die hun muzikale passie willen omzetten in daden. Ik heb daar respect voor en help dan graag een handje. Het is overigens ook altijd erg gezellig dus dat mes snijdt in positieve zin, aan twee kanten.

Opvallend persoontje tijdens deze avonden is Jolanda, een ras geboren optimist met een immer stralende glimlach. Jolanda heeft twee kanjers van zonen en een geweldige vriend, en wou de kneepjes van het DJ-vak eens onder de knie krijgen. Zo gezegd, zo gedaan. Na enkel drie vrijdagen wist mevrouw een heuse set te draaien. Op die manier voel je je natuurlijk erg trots als ‘leraar’. Een van de zonen van Jolanda zou binnenkort zijn verjaardag vieren en het leek haar leuk om dat te combineren met een house-party in een bedrijfsloods. Aardig ambitieus als je het mij vraagt, en of ik ook acte de presence wou geven? Maar natuurlijk! En dus bel ik mijn maatjes om het gezelschap een leuke avond te bezorgen.

Een van die maatjes is Nijneman, je kent hem vast wel van zijn columns op dit web-initiatief. De andere kameraad is Maurits, mijn brother from another mother, met wie ik een vriendschappelijke en muzikale klik deel. We reizen af naar Schiedam waar in een bedrijfsloods niet-normaal-veel kW’s ons opwachten. De muziek Goden zijn ons goed gezind, want voor onze loods, in een ander pand, vindt op dat moment een Surinaamse bruiloft plaats. Easy catch, dat is natuurlijk onze katvanger voor de rest van de avond! *grin*

Nog redelijk overrompelt door de vrij extreme P/A die we aantreffen, sluiten wij onze spullen aan en geven de speakers alvast een eerste muzikale coopertest. Alle Jezus, dit gaat hard .. gelukkig weten onze overburen met hun gezang en (vast leuk) gejengel ons prima van de radar af te houden. Maar goed, wat draai je tegenwoordig nou voor gastjes van respectievelijk 19 jaar oud? Ik gooi er wat oude Parkzicht plaatjes op, en ja hoor “Hey Marc, dit is tof man!”. Is de muziek van vroeger dan echt zo tijdloos? Ik denk het ..

De loods begint ondertussen goed vol te stromen, stoere gasten met een (moet worden gezegd) goede gezamenlijke kapper. Haartjes strak, overal de herkenbare tondeuse-streep en geen grammetje vet te veel. De meiden geven mij een enigszins dubbel gevoel; jammer dat ik geen 19 meer ben, én ik moet er niet aan denken dat (op een aantal na) mijn dochter er zo bij zou lopen op die leeftijd. Ja, dan merk je dat je goed op leeftijd aan het geraken bent… en hoewel ik me jong voel, is het verschil van vroeger en nu pijnlijk duidelijk. De lat ligt hoog!

Samen met mijn maatje Maurits, die ondertussen een blaastest niet zal overleven, besluiten we lekker wat commerciële techno te draaien. Met een half arsenaal aan Tonecontrol spullen maken we ons toch wat zorgen over de liters(!) drank die letterlijk vloeien. Gelukkig weten de mannen en meiden wat afstand van de booth te bewaren, en het feestje gaat goed los.

Newbe Jolanda vergaat het op dat moment wat minder, ze is super nerveus voor haar eerste DJ-set. Terecht overigens, want doe het maar eens, na 3 weken oefenen! Toch is ze dapper genoeg om richting de booth te kruipen, ze zet haar koptelefoon op en gaat me daar toch een partijtje los! Ja… dit is tof om te zien, een vrouw die haar dromen met terugwerkende kracht verwezenlijkt. Hoewel ik ook baal, want tijdens de performance van deze superstar in de dop, gaat het publiek ECHT los, waar waren die uitzinnige handjes toen ik met maatje Maurits draaide? Ach ja, we hadden gewoon tieten moeten hebben.

Het gebruikelijke vechtpartijtje dat dit soort avonden compleet maakt, verrast ons niet eens meer. Met wat lieftallige hitjes weten we de hitsige sfeer te downplayen naar niveautje ‘knuffelen’, maatje Maurits ziet op dat moment het verschil tussen het mengpaneel en zijn biertje niet meer, en ook dat hoort er allemaal bij.

Met een enorm gevoel van trots kijk ik naar Jolanda en zeg; “meissie, wat heb je dit ontzettend goed gedaan!!”, we ruimen de bende met de laatste die-hards op en vertrekken richting ons tijdelijke hotel. Maar eerst nog de afsluiter van de avond; Solsbury Hill.

Het was een avond om niet snel te vergeten, maar jeetje .. wat word ik oud!

MaR

  • Michiel Pronk

    je bent zo oud als je je voelt zeggen ze wel eens… maar het kan ook zo zijn dat je je oude gaat voelen door je omgeving blijkbaar 😉

beatsessions.com essential dutch edm platform