column_analoog2

Ga eens analoog!

Vandaag reed ik met de auto door het centrum. Op een zonnige dag als deze had ik op tien vingers kunnen uittellen dat ik er veel langer dan gebruikelijk over zou doen om thuis te komen. Maar ja, that’s me, waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Ik daag mezelf graag uit.

Enfin, ik was dus door de binnenstad gereden omdat het megadruk was op de weg. Als je dan toch langer onderweg bent, dan maar liever via een omweg waarbij je tijdens het aansluiten in de file nog wat aapjes kunt kijken. Want dat doen wij mensen graag. Aapjes kijken. De terrasjes zijn bommetjevol. De meest onvoorstelbare kledingcombinaties passeren de revue. Vrouwen gekleed alsof ze zo de catalogus van een erotiekwinkel zijn uitgelopen, mannen die nog altijd denken dat ze witte sokken in sandalen moeten dragen, gewoon, omdat het kan. Anyways, you get the picture. Vroeger zat ik altijd met mijn vriendinnen eerste rang op het Vrijthof in Maastricht. Aan de rand van het terras, zodat we de passanten ongegeneerd konden bekijken en we vervolgens uit alle macht probeerden oogcontact met elkaar te vermijden om te voorkomen dat we mensen recht in het gezicht zouden uitlachen. Kinderachtig? Ja, tuurlijk. Maar als je een jaar of 16 bent dan mag dat nog.

Met alle media van tegenwoordig is het aapjes kijken alleen maar makkelijker geworden. Want wat zouden we nog van elkaar weten zónder Hyves, Twitter of Facebook. Okey, ik ben misschien erg vrij op mijn Facebook pagina en zet er, soms wat ongenuanceerd, op waar ik me aan stoor of wat me bezighoudt. En ja, ook ik post wel eens foto’s van flamboyante voorbijgangers. Ik respecteer de privacy van andere mensen, maar sómmige beelden mag ik mijn Fb-vrienden niet onthouden. Wat ik niet wil delen, zet ik er gewoonweg niet op. Zo simpel werkt het ook. Waar ik me dan wel weer aan kan ergeren, dat zijn mensen die gewoon álles van je weten, in elk geval alles gelezen blijken te hebben dat je ooit erop gezet hebt, maar zelf niets delen. Voyeurisme anno 2013 als je het mij vraagt. Wat mij betreft zou het wel zo gezellig zijn als er ook bij digitale vriendschappen een zekere wederkerigheid is. Zou er eigenlijk een etiquette bestaan voor het onderhouden van social media vriendschappen?

Social media werkt anders ook heel verslavend, wat ik dan toch weer wijt aan het FOMO (Fear Of Missing Out) fenomeen. Onlangs had ik een immens lang to-do-lijstje en een vrije dag. Ik besloot om een hele dag offline te gaan. Ofwel ik ging analoog, aldus Marc. Argh, wat is dat moeilijk! Ik kreeg een FOMO-aanval. Bang dat ik iets zou missen. Precies zoals het vroeger gevoeld zou hebben als mijn vriendinnen zouden gaan terrassen zonder mij. Het was zwaar maar ik heb het volgehouden van ’s avonds voor het slapen gaan tot de dag erna stipt 17.00 uur. Toen kon ik echt niet meer wachten en checkte mijn Facebook. Niets interessants gemist. Niemand die mij had gemist.

Wat deze column van doen heeft met muziek? Niets. Wat deze column van doen heeft met Beatsessions? Alles. Want zonder Facebook had deze column hier vandaag niet gestaan.

M@non

  • Angelo W. Rassin

    Wederom een leuke column!

beatsessions.com essential dutch edm platform