column_boothcamp

DJ Boothcamp

Afgelopen weekend was ik na een avondje draaien mijn gear aan het inpakken. Het café waar ik had gedraaid was nog enigszins gevuld met wat mensen die ongetwijfeld het beste deel van de avond achter zich hadden en een zware ochtend tegemoet zouden zien.

Een van de vaste bargangers van die avond kwam naast me staan en was zich, voorzien van waarschijnlijk zijn laatste biertje, eens even alles aan het bekijken. Ogenschijnlijk verbaasd dat er ook vrouwen zijn die elektrische apparatuur kunnen aansluiten, keek hij me aan en zei: “ow, volgens mij ben jij een échte dj, hé?”. “Ik heb altijd al DJ willen worden” riep de jongen enthousiast. Tja. Graag zou ik heel hard willen roepen dat ook ik altijd al DJ heb willen worden en dat mijn droom nu dan eindelijk uitgekomen is. Helaas. Slechts een toevallige samenloop van omstandigheden en mijn liefde voor muziek, die er wel altijd is geweest, hebben mij aan het draaien gebracht.

Een jaartje of twee geleden heb ik mijn vriend leren kennen die inmiddels al meer dan 25 jaar DJ is. Toen we nog niet samenwoonden ging ik uiteraard altijd even bij hem langs wanneer hij aan het draaide. Heel wat uurtjes heb ik achter de DJ booth doorgebracht om te wachten tot hij eindelijk klaar was met werken. Ik weet niet wat zwaarder is, zelf een hele nacht draaien of wachten op iemand totdat ‘ie eindelijk zijn laatste plaatje oplegt. Heel wat biertjes maar vooral redbulletjes heb ik daar achterover gekiept. Vaak waren mijn vriendinnen al naar huis en ik stond dan maar wat mee te kijken naar wat hij allemaal aan het doen was.

Toen we eenmaal samenwoonden heb ik hem op een goede dag gevraagd of hij mij even wilde uitleggen hoe de apparatuur werkt. Immers, er was een hele kamer opgeofferd aan zijn “studio” dus ik vond dat ik er op zijn minst wel recht op had om te weten hoe de apparatuur werkte. Enfin. Dat heeft hij me dus uitgelegd. Ook de eerste grondbeginselen zoals tellen en ervoor zorgen dat de bpm’s van de verschillende platen matchen heeft hij mij uitgelegd.

Op een avond stond hij in zijn vaste café te draaien. Ik kwam uiteraard even langs om te kijken of het gezellig was. Mijnheer moest blijkbaar dringend naar de WC. “Hey! Fijn dat je er bent, kun je héél even overnemen? Ik ben zó terug.”. Yeah right. Tien minuten later kwam mijnheer weer aankakken. En geloof me, tien minuten draaien in een vol café met nul ervaring is HEL! Een halve liter vocht en 120% van mijn maximale hartslag had het mij gekost om die tien minuten uit te zingen. Ik hoefde denk ik zelf maar twee of drie platen op te zetten, maar kon me werkelijk geen één titel bedenken van een plaat die ik wilde draaien. Pure zenuwen. Vanaf die dag liet hij me wel vaker eventjes overnemen, 10 minuutjes hier, 20 minuutjes daar, maar ik vond het vreselijk eng!

Mijn vriend had een paar maanden later een boeking gekregen voor een 90’s party in een gezellig buurtcafé. Ik zou meegaan. Gewoon voor de gezelligheid, en om MISSCHIEN even een plaatje te draaien. Het feest begon al vroeg. Om 20.00 uur speelde de eerste plaat. Anderhalf uur later ging de telefoon van mijn vriend, zijn vaste kroeg belde dus vandaar dat hij bij wijze van uitzondering het telefoontje aannam. Hij gebaarde naar mij dat ik het “even” moest overnemen. “ Ben zo terug” . Tuurlijk. Dikke zweetdruppels op mijn voorhoofd en weer een blackout. 90’s, 90’s, 90’s….Ik ben verdorie opgegroeid in de jaren 90 en kon me geen een plaat herinneren uit de jaren 90. Of ja, herinneren wel… zingen zou ook nog lukken (tekstueel dan, vocaal ben ik zwakzinnig te noemen) maar op de titel komen ho maar!
Geen idee hoelang mijn vriend weg was, maar het leek uren te duren. Ik was opgelucht toen hij weer aan kwam lopen. “Ehm….” zei hij, “de jongen die mij vanavond zou vervangen heeft zijn voet gebroken, dus ze zitten zonder DJ daar…”. Ik voelde hem al aankomen. “Neem jij hier maar over, dat kun je wel! En als er wat is kun je me altijd een berichtje sturen”… Ehm… En weg was hij. Daar stond ik. Een volle kroeg, klaar om los te gaan op alle grote, kleine, goede en foute hits uit hun jeugdjaren. Míjn jeugdjaren. Toen de ergste zenuwen waren gezakt kwam ik een beetje op gang. Langzaam maar zeker schoten mij meer en meer titels te binnen uit de jaren 90. Het mixwerk was een ander verhaal. Dat had ik uiteraard nog niet onder de knie. Vol concentratie startte ik plaatje na plaatje. Totdat ineens iemand voor me stond met zijn mobieltje… “ Ehm, deze plaat is niet uit de jaren 90 deze stamt uit 1989, kijk maar”. Grrrrr.

Enfin. Als dat de grootste blunder die ik deze avond zou maken zou zijn, dan mocht ik in mijn handjes klappen leek me zo. Maar hier bleef het niet bij. Bij het voorluisteren van een plaat had ik per ongeluk de schuif openstaan. Dom. Tuurlijk. Nog dommer was dat ik zó geconcentreerd met hoofdtelefoon op aan het luisteren was dat ik niet eens doorhad dat de schuif openstond. Ik keek op en zag heel wat ogen op mij gericht. *SLIK*. Gelukkig had ik toen meteen in de gaten wat ik verkeerd had gedaan en deed heel snel de schuif weer omlaag. De verkeerde. Net die schuif van het nummer dat twee seconden later gedaan was. * DJ Music please*.

Alle begin is moeilijk, maar ik heb ondanks mijn blundertjes deze avond tot een goed einde weten te brengen. Ik zal niet ontkennen dat ik blij was toen deze avond erop zat. Het bedankje van de gastheer, het applaus van de bezoekers en de vraag of ik nog een keertje terug wilde komen hebben ervoor gezorgd dat ik door ben gegaan.

Het is nu zo’n 9 maanden geleden dat ik mijn eerste officiële plaatje als DJ MissQQless draaide, het was een zware bevalling maar tot op de dag van vandaag heb ik er nog geen spijt van gehad.

M@non

beatsessions.com essential dutch edm platform