column_cassette_bandjes

ik weiger

In 1963 was het Phillips die magnetisch geladen rolletjes tape door middel van een cassette/cartridge als geluidsdrager op de markt bracht. Een briljante uitvinding waardoor de nodige uren zijn versleten achter de radio, het was nu immers mogelijk om je favoriete muziek op te nemen!

In de twee meest verkrijgbare smaken van 60 en 90 minuten werden legio van bandjes ontwikkeld. De TDK MA90 metal position was bijzonder populair bij de doorgewinterde freaks die shows als ‘For Those Who Like To Groove’ opnamen. Wel altijd lastig timen met dat opnemen, maar goed.. de record knop was dan ook je beste vriend. Wilde je je tapes verzilveren dan brak je de twee zegels bovenin, deze zorgde ervoor dat je opname device er niets meer op kon wegschrijven. Wanneer je toch spijt kreeg van die actie plakte je daar weer een streep plakband overheen en ging je vrolijk verder.

Met de komst van auto-reverse werd het luisteren naar cassettebandjes wel heel erg tof, niet langer hoefde je deze namelijk om te draaien aan het einde van de zijde. Dit maakte het vooruit en achteruit spoelen wel een stuk lastiger, want zat je nu vooruit op kant B of achteruit op kant A?

En als je denkt dat die cassettebandjes maar eindeloos simpel waren heb je het fout, check bijvoorbeeld deze briljante adapter waarmee je zelfs je portable cd-speler kon aansluiten op je car audio. Nee cassettebandjes zijn hip, punt.

Misschien waren de walkmans waarmee wij vroeger rondliepen wel nét zo hip. Ter grootte van een redelijke broodtrommel haakte wij onze portable P/A aan de broekriem. Om de maand wisselde we van kant omdat we anders scheef gingen lopen, maar hey ze gingen keihard en met je megabass op standje 3 konden de buren gewoon meeluisteren. Het terugspoelen van bandjes was een simpele maar langdurige klus. Tijdens een van de vele saaie wiskunde lessen gebruikte wij hiervoor slechts een pen. Na de les moest en zou je immers wel starten met je favoriete track, terugspoelen met de walkman was zonde van je oplaadbare batterijen die (doordat ze oplaadbaar waren) toch al niet zo lang meegingen. Een koptelefoon bestond overigens niet uit twee simpele oordopjes, nee wij liepen met mobiele geluidsboxen die het ook prima als microfoon en oorwarmer deden.

De die-hards onder ons wisten exact waar de pitch pot-fader op het printplaatje van de walkman zat. Kwestie van een klein gaatje boren in de behuizing en met een simpel afgebroken luciferstokje werd je walkman ineens een regelbare afspeler. Ging je als gebruiker van deze magische bandjes puur voor kwaliteit en comfort, dan koos je voor opnemen en afspelen in Dolby. Met Dolby ruis-onderdrukking was het feest helemaal compleet, en vanuit comfort kocht je dan natuurlijk een walkman die kon doorskippen naar de volgende track (hallo.. wat nou simpel?!).

Cassettebandjes waren redelijk prijzig, 10 tot 15 gulden voor een high-end bandje was geen uitzondering. Vervelend ook dat juist de keurig gekochte albums van bijvoorbeeld Turn Up The Bass altijd op van die nare goedkope tapes werden gekopieerd. Gelukkig kwamen deze albums vrijwel gelijktijdig op CD uit en ach, dan maakten wij onze eigen kopie wel weer op een TDK MA90.

Mijn eerste mixtape maakte ik toen ik 11 was. Het ding ligt nog steeds op mijn zolder, en puur uit respect voor de tape heb ik met hem afgesproken deze goed te zullen conserveren. Zolang de tape het doet, bestaat het tijdperk van ‘bandjes’ nog steeds voor mij. En natuurlijk heb ik ook lucht gekregen van Sony Minidisc en Phillips DCC….

Ik ben er gewoon nog niet aan toe.

MaR

  • Renz

    Prachtig!

beatsessions.com essential dutch edm platform