column_ikke

de ik-factor

Afgelopen vrijdag had ik sinds een hele tijd weer eens een avondje vrij. Niemand thuis. Alleen de hond en ik. Me-time. Ik grijp een zak chippies en een bakje dipsaus en plof neer op de bank. Glaasje cola mag ook niet ontbreken natuurlijk.

Ik dacht wel even een leuk filmpje te kunnen scoren op vrijdagavond. Naast een uitgebreid verslag van dé Tour en de zoveelste aflevering van dé 25ste huppeldepup momenten waren er slechts een paar oude films op tv die ik al gezien had en niet de moeite waard vond om nog eens te kijken op deze zeldzame rustige vrijdagavond.

Toen maar eventjes mijn Facebook gecheckt. Gewoon om te kijken of er misschien nog iets anders behalve een concert van André Rieu te doen was in de buurt. Helaas. Rieu rules de komende weken. Wel zag ik verschillende commentaren langskomen over het, blijkbaar dalende, niveau van X-factor. Geïrriteerd zappend op zoek naar iets dat wel leuk is om naar te kijken bleef ik uiteindelijk zelf hangen bij X-factor. Een programma dat ik eigenlijk nooit meer kijk. Blurred Lines werd gezongen door een coole gast met zonnebril. Ik begreep de kritieken die ik eerder had gelezen op Facebook niet helemaal. Deze jongen kon toch écht wel zingen. Leek ernstig goed op het origineel zelfs. Uiteraard was hier sprake van een zeer blondt momentje mijnerzijds. De “coole gast” bleek niemand minder dan Robin Thicke himself te zijn. Duh.

In de beginperiode van deze talentenjachten keek ik ze nog wel eens geregeld. En ja. Ik heb zelfs een keer op Floortje gestemd in de finale van Idols. Ik beken schuld. Alle volgende talentenjachten heb ik alleen naar de voorrondes gekeken. Gewoon. Omdat dát pas puur entertainment is. Fijn als iemand mooi kan zingen. Nog mooier als iemand zich zo “belachelijk” weet te maken op televisie dat je thuis gewoon je buikspieren een bootcampworkout kunt geven met een bak popcorn op schoot. Eerlijk is eerlijk. Enkele van deze mensen zouden eigenlijk tegen zichzelf beschermd moeten worden. Ik kan dan ook niet begrijpen hoe sommige ouders of partners trots backstage staan te kijken hoe hun geliefde zichzelf totaal belachelijk maakt.

Toch heb ik ook respect voor de mensen die er op deze, niet altijd te benijden, manier bovenuit weten te springen in talentenjachten als Idols en X-factor. Deze mensen hebben namelijk allemaal doorgaans één ding met elkaar gemeen. Ze springen eruit doordat ze zichzelf zijn en weten te blijven. Ze doen hun dingetje, hun eigen act en vallen daardoor op. Zelden blijven de “talenten” die doorgaan bij mij hangen. Waarom niet? Omdat ze vaak meer bezig zijn met het origineel na te bootsen dan dat ze er hun eigen twist aan weten te geven.

Zouden Madonna, Prince, Michael Jackson, Jimi Hendrix, Kurt Cobain en Freddie Mercury vroeger ook zo’n vreemde vogels zijn geweest als ze hadden deelgenomen aan een talentenjacht als Idols? Zouden ze ook zijn uitgelachen omdat ze zich presenteerden in extravagante kleding, met een rastacoupe of zichzelf zouden begeleiden met een stofzuigerstang in de hand in plaats van een gitaar? Waarschijnlijk wel.

“You have to go on and be crazy. Craziness is like heaven.” ~ Jimi Hendrix ~

Waarom vinden wij het nodig om mensen te beoordelen, cijfertjes te geven, ze te rangschikken en in een keurslijf te gieten? Als we anderen die het lef hebben om “out of the box” te denken en doen een eerlijke kans zouden geven zou de wereld er zomaar een stuk vrolijker en creatiever uitzien.

“Alles dat werkelijk groots en inspirerend is, is gecreëerd door een individu dat kon werken in vrijheid.” ~ Albert Einstein ~

Go out, be free, free to be yourself, free to create, free to fall and free to rise again. Just feel free to be you.

 

M@non

beatsessions.com essential dutch edm platform