column_ibiza

Dance terug bij af?

Helemaal vol krijgt Afrojack de Ziggo Dome vrijdagavond niet. De bovenste ring van de tribune blijft gesloten tijdens het grootste Nederlandse optreden tot nu toe van de dj/producer uit Spijkenisse. De pakweg 12 duizend bezoekers zijn veelal jong, naarmate je dichter bij het podium komt, zakt de gemiddelde leeftijd tot een jaar of 15.

Die jongeren komen, anders dan bezoekers van de meeste andere feesten op het Amsterdam Dance Event afgelopen weekend, niet laat thuis, want om half twaalf is Afrojack alweer klaar. Krap twee uur heeft hij dan op het podium gestaan, of liever gezegd: gesprongen. Voor grote schermen met ledverlichting hoeft hij nauwelijks wat te doen, alles is voorgeprogrammeerd. Plaatjes draaien of, vooruit, muziek maken? Welnee. Af en toe zet Afrojack voor de vorm een koptelefoon op, draait zonder noemenswaardig resultaat aan wat knopjes en hup daar gaat hij weer de lucht in.

SLAPPE TEKSTREGELTJES

De muziek is gekoppeld aan een imposante lichtshow. Op de juiste momenten lichten de tekstregels op van de schermen. Er is vuurwerk, er komen dansers uit het plafond en hé, daar staat een gitarist een paar maten mee te spelen met een al eerder opgenomen gitaarsolo. Dennis van Leeuwen, van Kane, zo blijkt. Hij is niet de enige gast: Spree Wilson en Wrabel zingen Afrojack-hits als The Spark en Ten Feet Tall, dat zelfs twee keer klinkt.

Anonieme vocalen en slappe tekstregeltjes, die geprojecteerd op zo’n groot scherm extra potsierlijk overkomen, maar kennelijk essentieel zijn om de aandacht vast te houden.

Wat Afrojack tegenwoordig doet, is als een soort Radio 538-dj hits rondpompen. Nummers die allemaal eenzelfde opbouw kennen: een slap vocaaltje, aanzwellende drumroffels en hup, daar komt de drop en dreunt de harde beat als een mitrailleur door de zaal. Dan is het even springen – maar nooit langer dan een minuut. En dan begint alles weer opnieuw.

UNIFORM

Opvallend hoe weinig er echt wordt gedanst. Maar vol bewondering wordt naar het podium gestaard en mobieltjes leggen vast hoe vuurspuwers tekeergaan. Als Afrojack het vraagt, gaan de armen de lucht in. Muzikaal is het voorspelbaar, alle nummers zijn volgens dezelfde formule in elkaar gezet.

Er wordt in Amsterdam tijdens het Amsterdam Dance Event veel mooie, spannende, vernieuwende en opzwepende dansmuziek gemaakt. Maar in de Heineken Music Hall, donderdag (met Hardwell), en vrijdag in Ziggo Dome en zaterdag in de Amsterdam ArenA , waar ‘s werelds populairste dj’s staan geprogrammeerd, is het gebodene bedroevend.

De gemakzucht waarmee een Afrojack, maar ook iemand als Hardwell te werk gaat, is bijna aanstootgevend.

Ook Hardwell teert op slappe liedjes. Young Again, de nieuwe single, waarmee hij zaterdagnacht toen hij in een bomvolle ArenA voor de tweede keer door DJ Magazine was bekroond als beste dj van de wereld, zijn set begon, is typerend. Suf refreintje, harde beat, maar het werkt. Meer wordt er niet verwacht. Hoe hoger de dj’s op de ranglijst staan, hoe makkelijker ze terugvallen op het erin pompen van hitjes, lijkt het. Een spanningsboog? Spelen met dynamiek? De luisteraar meevoeren naar het onbekende: vergeet het maar. Met jongens als Afrojack en Hardwell is dance weer terug bij af. Dj’s die wezenloze hitjes draaien voor een publiek dat wil horen wat het al kent.

Zo armzalig is het in de mainstream van de miljoenenindustrie die dance heet.

door: Gijsbert Kamer

beatsessions.com essential dutch edm platform