column_ski

SNEEUWPRET

Ik staar me wezenloos naar mijn platencollectie en besluit willekeurig wat plaatjes van vroeger op de draaitafels te leggen. Best eng want ik ken mezelf, vooral die oude plaatjes lijken in de groeven meer dan alleen muziek te dragen. Er zitten zoveel herinneringen bij. 

En ja hoor, bij de eerste plaat is het raak. Mantronix, ik was van plan om een leuke set te draaien maar de herinneringen die ik heb aan deze plaat zijn zo mooi. Ik skip het draaien en besluit mijn digitale pen en papier op te zoeken, dit is column waardig. Let’s go back in time:

In de winter gingen wij met onze familie met enige regelmaat richting de sneeuw. Oostenrijk vooral. Mijn oudere zus en ik vonden dat prachtig, we moesten wel vroeg op (lees: 4-5 uur) en daarna was het trappelen om de auto in te stappen en de reis te beginnen. Het was krap zo op de achterbank van de Toyota Celica (met een super hippe rode laser-lijn op de deuren!). Het paste wel, en we hadden een lange reis te gaan. Mijn zus en ik hadden eigenlijk nooit mot, het was goed en we deden beide onze eigen dingen zonder elkaar daarmee te hinderen. Best knap voor kinderen van respectievelijk zeven en twaalf jaar oud.

Doordat de reis lang was sliepen wij vooral en spaarde onze energie, later moesten we op de berm gaan letten: wanneer zou deze wit kleuren? Zodra dit het geval was begon de fruitella pas echt in te kicken en werden we wel wat energieker. “Wij zijn er bijna! Wij zijn er bijna”!  – klonk het op de achterbank.

Onze wintervakanties waren geweldig, mijn moeder had een goede vriendin die op haar beurt een hele rits kinderen had en gezamenlijk gingen we als soort karavaan richting de bergen. Ik weet niet zeker of we dat met twee auto’s tegelijkertijd deden maar anyhow, we troffen elkaar in hetzelfde hotel, in Oostenrijk. Het andere gezin had twee dochters en één zoon. Perfect voor mij natuurlijk. Ik was amper acht jaar oud maar hun zoon was zeker al 16. Robert was zijn naam en dat was mijn uber vriend!

Eenmaal op locatie gearriveerd was mijn taxirit voldaan. Inchecken bij het hotel en zelfs nog slapen (??) , ik zat in mijn gedachte allang op de piste met mijn grote vriend Robert. Als ik de homevideo’s terugkijk was ik eigenlijk ook een akelig mannetje in die tijd. Voor mij was de wintervakantie slechts berust op één doel : de zwarte piste! ‘Gezellig samen eten en drinken’ daar vond ik geen reet aan, ik moest gewoon mijn energie kwijt en dat kon op de pistes. Gelukkig was Robert net als ik niet bang voor snelheid en gevaar, we hebben daar vele jaren de tijd van ons leven gehad. Ik en mijn oudere maat, waar ik zo tegenop keek.

Robert bleek door de jaren heen steeds vaker een soort vader figuur voor me te worden, we hadden dezelfde interesses en hij leerde mij de meest gekke muziek kennen. Op zijn cd-speler stond een dubbelaar van ‘The Wall’, en dat was op jonge leeftijd voor mij de standaard van muziek. Een betere start kun je je niet wensen. Later volgde Dire Straits maar ook en vooral Jan Hammer. Elektronische muziek, ik heb het met de paplepel ingegoten gekregen.

En dan ineens ben ik 15, ik ben nog niet volwassen terwijl Robert dat allang is. We hebben beide zin om weer eens de sneeuw op te zoeken. Als gezinnen doen we dit al tijden niet meer en dus moeten we op zoek naar een andere oplossing. Robert mag de auto van mijn vader lenen, een goudkleurige Audio 80 met unieke ronde koplampen. Zover wij weten, had niemand dat in die tijd. Mijn vader hield van snelle auto’s, dus er stond altijd wel een mooi exemplaar voor de deur.

Dit was gaaf, samen op pad .. voor het eerst, en nog wel naar het buitenland. We stappen in de Audi richting de bergen. Uiteraard heb ik een cd bij me, een lange reis dus dan gaan we het leuk maken ook.

We hebben de tijd van ons leven gehad, het was een prachtige vakantie en als ik er aan terug denk krijg ik nog steeds een brok in mijn keel. Iedereen heeft een ‘Robert’ in zijn leven nodig, zeker als je jong bent.

Ik bedank mijn ouders en mijn zus voor die mooie tijd, en Robert .. ik stel voor dat we binnenkort de sneeuw weer eens opzoeken!

MaR

 

 

  • Nijneman

    Mooie column! ben nog never nooit niet op wintersport geweest, maar in dit verhaal zag ik mezelf op de piste staan :)
    Jij sentimentele oude zak 😉

    • MaR

      Ja je goede voorbeeld doet volgen, je ziet het! 😉

  • Pingback: 1 jaar Beatsessions | Beatsessions.com()

beatsessions.com essential dutch edm platform