column_jonge_garde

Blame it on the Young Ones

Yo, ik heb het voor elkaar. Eerste Paasdag en ik heb beloofd dat ik vanmiddag mijn nieuwe column zal insturen. Tig ideeën hebben, in gedachten, afgelopen week de revue gepasseerd, maar uiteraard heb ik er nog geen één op digitaal papier neergeschreven want “dat vergeet ik toch écht niet”.

Als deze column al een paar dagen gereed voor verzending zou liggen, kon deze onmogelijk van mijn hand zijn. Ondanks dat ik wel geloof in leven na de deadline, presteer ik toch beter onder druk.

Dus daar zit ik op deze Eerste Paasdag in mijn pyama achter mijn macbook, de rest van mijn huisgenoten ligt nog lekker in bed en hangt er de hele tijd een pup aan mijn sokken, die het er niet mee eens is dat ik prioriteit geef aan het schrijven van deze column in plaats van met hem door de sneeuw te gaan wandelen. Sneeuw?! Ja, sneeuw. Dat hebben we goed gezien. Tot zover het Global Warming fabeltje waarmee we opgegroeid zijn. Dat sneeuwverhaal geloof ik nu wel. Meer aandacht wil er dan ook niet meer aan besteden. De paaseitjes zouden van mij nu mogen smelten in plaats van bevriezen! Paaseitjes hoef ik niet te zoeken. Die staan in het kader van het Paasontbijt in een glazen bakje naast me. Nu nog vol. Als deze column af is, gegarandeerd leeg. Yep, een chocoholic. Dat geef ik meteen toe. Ik keek gisteren dan ook even verbijsterd op toen me in de winkel een miniverpakking Nutella werd aangeboden. Hállo!

Zo’n 25 jaar geleden zag deze Eerste Paasdag er anders uit. Mijn vader had zijn uiterste best gedaan paaseieren te verstoppen. We waren met drie kinderen thuis. Dat is vragen om oorlog! Tuurlijk moesten we delen van vader en moeder, maar ik kan niet ontkennen dat ik vroeger wel eens een chocolade-eitje verduisterd heb.

Een hele happening was dat paasfeest. Er moest uitgebreid gekookt worden hetgeen nogal wat voorbereidingen vergde. Ik had totaal níets met koken. Nada. Ik sloop stilletjes met de buit naar mijn slaapkamer. Mijn slaapkamer was mijn lievelingsplek van het huis. Urenlang kon ik daar zitten en naar muziek luisteren. Van mijn vader had ik een zowat vooroorlogse radio gekregen. Soms was ik wel een half uur bezig om enig signaal te krijgen. Hele constructies gemaakt van ijzerdraad en twee vorken moesten ervoor zorgen dat ik signaal kreeg om een of andere Belgische zender door te krijgen. Dansen op de muziek moest met beleid gebeuren anders donderde de hele constructie in elkaar en moest ik weer opnieuw beginnen, waardoor ik dan uiteraard nét dat liedje miste dat ik zo leuk vond.

Tot het moment dat ik die antieke radio kreeg, beperkte mijn muziekkennis zich vooral tot de muziekcollectie van mijn ouders. Born in the USA van Bruce Springsteen is een van die platen die mijn prille jeugd kenmerkt. Een geweldige plaat vond ik dat… ik kreeg er het gevoel van dat ik de wereld aan kon. Blijkbaar mijn vader ook. Maar luchtgitaar met een stofzuigerstang spelen is alleen cool als je Freddie Mercury heet en zeer zeker níet als je de papa van M@non bent.

De allereerste muziekclip die me bij is gebleven en die ik voor de eerste keer op of omstreeks Pasen 1986 heb gezien is Living Doll van Cliff Richard en The Young Ones. Voor wie zich afvroeg waarom ik als klein meisje dacht dat neuspeuteren geoorloofd, boeren cool en schreeuwen hetzelfde als zingen was, blame it on The Young Ones. Gelukkig wist mijn moeder wel beter. Je begrijpt dat ik als zevenjarige geen idee had waarover deze plaat ging. Desondanks werd ik er super blij van.

Nog vrolijker werd ik toen mijn vader kwam aanzetten met een mobiele pick-up. Ook weer vooroorlogs maar dat mocht de pret niet drukken. Pap wist niet of het ding nog werkte dus gespannen haalde ik de box van de speler af, plug & pray en ja hoor, eindelijk, eindelijk kon ik mijn allereerste single draaien op mijn eigen pick-up. “Can’t touch this” van MC Hammer!

Damn, alweer een column dat me met de neus op de feiten drukt… ik word oud! Stiekem verlang ik wel eens terug naar dat stenen tijdperk zonder mobieltjes, laptops, internet…. Ehm… who am I kidding?!!

M@non

  • PsychoPat

    Damn … zo herkenbaar :)

  • Nijneman

    Potverdriedubbeltjes! de verzameling sentimentele oude figuren wordt steeds groter hier!
    Het is overigens wel alsof ik in een spiegel kijk hahahaha!
    Ik had alleen een echte sony tuner met uitgebreide antenne set gekregen, die kon ik met van die blauwe gum balletjes (voor posters) tegen het raam plakken!
    toffe column! snel weer één?

    • M@non

      Hahaha had jij geluk! Nee helaas op die technische snufjes heb ik na die eerste paasdag nog lang moeten wachten… ongetwijfeld wel stof voor weer een sentimenteel column. Snel weer!

  • beatsessions

    Stelletje oude sentimentele schrijvers hebben we hier eigenlijk! *helemaal goud*

  • Pingback: 1 jaar Beatsessions | Beatsessions.com()

beatsessions.com essential dutch edm platform